Tandarts Amsterdam Noord - Bij het overlijden van mijn vader kwam de vraag naar voren: ben je nog steeds tandarts als je niet meer BIG-geregistreerd bent? Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' toevoegen aan de rouwadvertentie, ook al was hij al 27 jaar met pensioen?

De discussie is misschien of je echt een tandarts bent of dat je gewoon als tandarts werkt. Of je naast het behandelen van patiënten ook nog steeds passie hebt voor het vak. De tandartsen die bevlogen zijn, zonder lid te zijn van een club, en de tandartsen die minder betrokken zijn. Bevlogenheid is een keuze, geen verplichting.

In de tijd van mijn vader was bevlogenheid geen keuze, bijna alle tandartsen hadden een eigen praktijk met alle drukte van dien. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk 12000 patiënten) en draaide maandelijks een zeer drukke weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, hij was niet alleen tandarts, hij was dé tandarts. Bevlogenheid was een verplichting.

De balans tussen werk en privé was verstoord, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij zijn toevlucht in Muggenbeet, waar hij vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht, zoals veel tandartsen uit die tijd deden. Privacy was misschien niet vanzelfsprekend als dorpsdentist, maar kon gelukkig wel worden gekocht.

Na 30 jaar hard werken was het genoeg voor mijn vader. Het was tijd om te stoppen met werken, maar ook om te stoppen als tandarts. Hij verhuisde naar Muggenbeet om een nieuw leven te beginnen. Een leven in de natuur, zonder patiënten en volgepropte agenda's. Het was tijd om te genieten zonder de last van de tandheelkunde.

Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Toch ontvingen we vele condoleances van voormalige patiënten, ook al was hij al 27 jaar met pensioen. Voor hen bleef hij hun tandarts, tot aan de dood.

Lees meer op:

Gerelateerde artikelen:

Vond je dit artikel nuttig? Deel het.